Huwebes, Abril 10, 2014

April 11,2014


Minsan talaga, mas gusto mong tumahimik lang, magmuni-muni, sarilinin muna ang problema, mag-isip isip, hanggang sa magutom ka't antukin. Hindi ko alam kung ano exactly ang problema ko, pero I just felt like that a few moments ago. Nalulungkot ako sa hindi malamang dahilan. I feel sleepy. zzzzzzzz! Oo nga, inaantok na ko. Para kasing di na magtugma mga sasabihin ko. mehehehe! (--,)v


Everytime na nakikita ko ang grad pic ko, napapaisip ako kung ano na ba nangyari sa akin? May nabago ba? Para kasing wala. 4 years na akong graduate pero unang una, hindi ako RN. Tapos, I never stayed in 1 company for a year, pinakamahaba na yung 8mos. Then, nagtagal nga yung business ko before I entered the "working stage" pero super struggle ang na-experience ko. Ngayon, UFO ako, kakarampot ang pera sa bulsa, hindi makatulong sa pamilya. Wew. Hindi sa minamaliit ko ang sarili ko, pero gusto ko personally i-criticize ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit pero kapag nada-down ako, feeling ko yun yung nagiging motivation ko. (ehehehehehe!)


But then, kung sa aspetong financial eh wala PA akong pag-asenso, pagdating naman sa usaping emotional maturity, palagay ko ay may pag-asenso ako dahil masasabi kong sa bawat pangyayaring naranasan ko, natuto ako, at patuloy na natututo.


Oo, tama nga na hangga't hindi mo nararating yung point of "failure", mahirap kang matuto sa bagay na gusto mong matutunan, at kung ang destination mo eh yung mountain of success, laging andyan yung checkpoint of failure, imposibleng wala.


Ang mahalaga lang, kung alam mong nagkamali ka na sa diskarte A mo, wag mo nang ituloy, wag mo nang ulitin, wag mo nang balikan. Hangga't kaya mong gumawa ng diskarte B - Z, gawin mo, at kung sa diskarte Z ka naging matagumpay, ipagpasalamat mong naging matagumpay ka na, marami ka pang natutunan along the way.


And of course, wag na wag kakalimutan si God dahil mas matamis ang tagumpay kapag si God ay kaagapay. Inaamin ko, hindi ako nakakapag church, matagal na panahon na, at alam kong malnourish na ang Spirit ko dahil hindi naman regular ang devotion ko (pati prayer. eewww! kakahiya!) , pero I always ask for God's guidance dahil ayokong malihis ng landas. Hindi ko masabing backslider na ako, pero alam kong yan ang iisipin ng taong makakaalam na hindi ako nakakapagsimba, pero wapakels. Alam ko ang dahilan ko, pero di mo alam ang dahilan ko. :p Isa pa, paano ang mga nasa church nga at twing sunday nagsisimba, pero sunday lang sila ganun at the rest of the week eh matulis pa sungay nila sa unsaved? wew.


ehehehehehe!
xoxo,

Ahnne (^,^)V

Linggo, Marso 23, 2014

March 24,2014

TADAAAAHHHH!
Oha. Isang taon mahigit ang lumipas bago ko ulit nabuksan ang blog na to. Tsk tsk.
Nakalimutan ko na nga username at password, buti na lang na retrieve ko.
bwihihihihi!

I already told myself na quiet mode na muna ang blog na to,
but because I eagerly wanna blurt something out, at ayaw magpost sa tumblr ko (which is my main blog), dito na lang muna. Baka maluka ako pag di ko nailabas ang damdamin kong ito. lol. :D

First and foremost,
you know that feeling when God answered to your prayer? HAY! sobrang nakaka overwhelm.
I never thought na sa kabila ng sobrang failure ko, GOD still gave me a chance.
I know I don't deserve it, and I'm certain that I definitely don't deserve it dahil sa lahat ng chances na binigay ni Lord sakin, failure pa rin ang ibinabalik ko.
But God is really gracious. Napakabuti ng Panginoon.
Hindi ako nakarinig ni isa mang tanong o salita ng paninita mula kay boss, rather, isang magaan na boses na parang nagsasabi sa akin na "kaya mo yan anak, at kung may problema ka, halika, tutulungan kitang kayanin yan" .. :))

'Tis really so sweet to trust in Jesus.
Ever since nabasa ko yung line na hindi pwedeng magkasama ang worry at faith, I started putting aside yung worry bagkus, yung faith na meron ako sa aking puso ang siya kong pinag aalab. Honestly, di rin naman naiiwasan na di mag worry, but for every time na sumusugod na yung bad vibes, agad agad kong hinaharangan ng faith ko kay God. Totoo naman, ang faith may nagagawa, ang worry, wala.

Hindi ko man maisiwalat ng buong buo dito kung ano ang mga nangyari, but these words are enough for me to remember this day, kung saan, muli kong naranasan sa buhay ko ang isang matinding pagkilos ng Panginoon, at sobrang applicable ang verse na "with God all things are possible" !! :)

Hay! ^_^
THANK YOU SO MUCH LORD GOD!
HINDI KO PO ALAM KUNG PAANO KITA IHA-HUG OR IKI-KISS BILANG PASASALAMAT,
PERO TUTUPARIN KO KUNG ANO MAN ANG AKING IKINOMIT SA INYO.
WAG NIYO PO AKO PABABAYAAN HA?

******************************************************************************
******************************************************************************
******************************************************************************

Another thing.
21st birthday ngayon ni soul sister Margie, and I'm really happy for her, na sa kabila ng pagsubok, kahit alam kong nakakapagod lumaban sa bawat hamon ng buhay, patuloy siyang lumalaban.
At ang mga taong nagtatagumpay ay ang mga taong hindi sumusuko sa laban!

Sis, just never ever give up. Keep the faith. Keep it burning. Andyan lagi si Lord para sa iyo. ^_^
Malungkot lang talaga siguro itong birthday mo dahil kalilibing lang kay Sanseng Emy mo kahapon, pero I know that God will comfort you at ang buong pamilya niyo.

Akala mo bobo ka? Tsk! Kung bobo ka, paano pa ko at kami?!
Excuse me iha, wala yatang bobong nagiging chancellor of the year sa debate?
wala yatang bobong nagdedeliver ng valedictory speech?
wala yatang bobong kayang gumawa ng 10 paragraphs ng tula, karakaraka?
at higit sa lahat, WALA YATANG BOBONG ANAK NG DIYOS!
kaya wag mong sasabihing bubu ka, hokey ba?!
I am proud of you, and I always will. :)


******************************************************************************
******************************************************************************
******************************************************************************

At, sa di malamang dahilan, bet na bet ko makinig ngayon ng Magkabilang Mundo at Buko ni Jireh Lim, tapos Dati ni Sam at Tippy, tapos acoustic cover ng Let It Go at Poker Face.
wew! ano meron? :D

OSHA!
medyo mahaba haba na to.
but atleast, masaya akong mailabas ito.
hohoho! :D

heps!
bago makalimutan, masaya ako sa mga bebe kong sina Wendy at Erza.





1st pic is Titania_Erza. Dex-Int swordsman. Mahina pa. ^_^
2nd pic is Wendy_Marvell. Pow Assassin. Mahina pa. ^_^

Di naman ako masyadong fan ng Fairy Tail noh? ehehe...

At minsan na kong nagpunta sa isang compshop at hinanap ang Ran. Sagot ni ate, "ay hindi naka patch eh,wala na kasi naglalaro ng ran".
HUWAAATTT?! ano tawag sakin?! hehehehehehe.
pero sabagay, luma na nga naman ang ran at di na ganun karami ang players.
pero kasi yan yung online game na naeenjoy ko eh.
at kahit sabihing puro maw na yung mga characters, natutuwa pa rin ako kapag nakikita kong naglelevel up yung characters ko. :)
dati, hirap na hirap akong abutin ang 67 dahil yun lang naabot kong level sa Dex Archer, mga 6 years ago, pero ngayon kaya mong pa levelin ng 100 sa isang upuan kahit walang party.
pero basta! un na. :D


GOODNIGHT!
bukas ulit mga mare. (^_^)v

Sabado, Disyembre 22, 2012

Saturday
December 22,2012
11:30 pm

It's been a while, again. Ang tagal naging idle ng blog ko. Masyado akong na-busy with some other things kaya di ko na naasikaso ang blog kong to, plus the fact na mas gusto ko magpost these past few days sa tumblr blog ko. [yeah! i know.. dami kong blogs noh?! pero plagiarism is not being practiced. hehe! ]

Yesterday was the so-called dooms day, dahil sa ginawang conclusion ng mga mayans, thousands of years ago [or hundreds? i dunno!], pero yung pangyayaring nagising ka kinabukasan at nakita mong maganda ang sikat ng araw is the greatest proof that nobody can tell when will the world end, si GOD lang talaga.
Lord, thank You for this day, onwards. Alam kong maraming natakot sa 12-21-12, at marami ang naniniwala, but You've proven us that You're the only One who knows everything, kaya maraming salamat po!

Today, December 22, "quite special" day for me. 6 years ago, on this date, sinagot ko ang isang lalaki, kung saan, siya ang una kong boyfriend, technically [hehe!].. Pero hindi yung memory of him ang special. Ang special for me is yung fact and experiences ko dahil sa decision na ginawa ko noong December 22,2006. I know I made a big mistake, but then GOD never left me. Sa kabila na sinuway ko Siya, di Niya ako hinayaan. Nang dahil sa pagkakaroon ko ng boyfriend, na naglast ng 14months, marami akong natutunang mga bagay sa buhay. I learned how to be tough, how not to depend everything sa guy [or kung maging asawa man sya], how to face the realities of life, how to do things on my own, at marami pang iba! Idagdag pa yung MATUTONG MAKINIG AT SUMUNOD SA MAGULANG AT SA WILL NG PANGINOON. Eh dahil sa katigasan ng ulo ko, nasaktan lang ako. Masakit kung sa masakit, but I think it's useless kung pagsisisihan ko lang ang mga bagay bagay na nagawa ko na at matagal nang tapos. At least madami akong natutunan, at nakita ko kung paano akong sinagip ni GOD from a situation na nakikita Niya ang kahihinatnan. Siguro nakikita Niya na papalubog ang patutunguhan nun, so before pa ako tuluyang lumubog, He reached for my arms and pulled me back to Him. Masarap pala sa pakiramdam na makawala ka sa isang bagay na nakakulong ka sa sakit. Hindi ako nag eemote, totoo ito. Alam ko, maraming mga kabataang kristiyano ang dumadaan ang pagsubok sa kanilang lovelife, yan ang paboritong gamitin ng kaaway eh. Ika nga, weakest point ng mga youth ang lovelife, at feel na feel namang tirahin ng kaaway. Kaya dapat, tayong mga kabataan ay naka focus sa salita ni GOD. He wants the best for us, most especially pagdating sa lovelife. Hindi natin kailangan madaliin yan. Darating at darating ang inilaan ni LORD na maging kapartner natin in life, we just have to wait. Remember, patience is a virtue. At kapag dumating na ang will ni GOD para sayo, everything is nothing but JOY and/or HAPPINESS. Stay put lang kapatid. Kalma lang. Darating ka din dyan. I'm telling you, masarap nga makawala sa isang masakit na karanasan, pero mas masarap kapag hindi mo na dinanas ang masakit na karanasan dahil natuto kang sumunod sa kalooban ng Panginoon sa buhay mo.

And sa age kong to, 24, i'm still not in a hurry na pumasok sa isang relationship. To be honest, naiisip ko rin ang mga bagay bagay na yan, pero alam kong GOD is preparing everything. There'll sure come a time na makikilala ko rin ang will Niya para sa akin. Ewan ko, baka kilala ko na rin pala siya, pinapaganda lang muna ni LORD ang magiging kwento namin [meganon!? hehe..] but i'll just wait for HIS blessing.

Salamat sa date na to, naliwanagan ako pagdating sa usapang love. ♥


Linggo, Mayo 27, 2012

Sunday
May 28,2012
5:10 pm


Just by checking the header of my blog will let you know how busy I've been the past few months [hahaha! chos!]. I've been busy to some of the life-threatening-breathe-taking activities like SLEEPING , EATING , TUNGANGAING , and the likes, and the oh-so-awesome result of those errands I've done is my present looks: fat fat fat fat belly-bombing looks. :'(

Before my self-pitying gets deeper, let's stop talking about my looks. haha! I am bias when it comes to this matter. hehehe! :)

Anyway, thank you for all those peeps who spared some of their time in browsing my blog/s. I may not know who you are, but I feel more than glad to know that there are some people who are interested to view my blog, [or maybe it's just out of curiosity that you checked my blog? hehe!] I'm a blogger, and I admit that I'm a lazy one. I can't keep my blogs updated for some reasons, which I don't actually know. haha! There are times that I don't feel like writing here in this account, and again, I don't know why. *sigh*

Today's Sunday, and tomorrow's gonna be another day.
......................................................................
......................................................................


I just lost my appetite in writing. haha!
Til next time! Bye! :D

Linggo, Enero 29, 2012

Monday
January 30,2012
1:05 PM


Yesterday was a blast! Yes, we had a very wonderful Sunday, which is the Lord's day. Personally, I enjoyed my day as I commune with my Lord and Savior, Jesus Christ. I was fully recharged, and my longings were all fulfilled by the ambiance and aura of everything yesterday. :) I thank God for His protection, provision, and guidance towards us, all the day long, and I'm looking forward, hoping and praying, that my Sundays will be like yesterday, or if not, it should be more blessed and enjoyable! I'm so glad to be back in a Bible Baptist Church, I felt the warmth. Weeehh!

This morning I woke up at around 8:30 am because I stayed up late last night [due to over sleeping yesterday afternoon.haha!]. I feel bad, and I can feel the pain on my lower abdomen which signifies one thing, dysmenorrhea. :( I feel itchy, gloomy, yucky, and everything. I hate this feeling of having a menstrual period because I feel so gross. Another thing is, I can't do what I want, like doing exercises, because I could feel the pumping out of the voracious blood. [eew!] So, to temporarily ease this scourging pain, I took Alaxan FR, and now, I can feel that the pain's leaving my oh-so-sexy body. [ahahaha!]

Also, me and my lil cousin Omar watched the Pinoy Horror Movie, Aswang, which stars Lovie Poe and Paulo Avelino. Hmmmm.. It has the concept of the movie Twilight, and for sure, there will be a sequel for that movie, or let me say, Aswang Saga. [ehehehe!] but then, 'twas a nice movie, and I enjoyed it, somehow. :)

Huwebes, Enero 26, 2012

Thursday
January 26,2012
9:38 PM




Hayeeeehh! Just done taking a bath, and I feel sooooooo freshhhhhhh! :D hooo! finally. [haha!] 
Yah know, we placed an order at Jollibee and received it an hour ago via Jollibee delivery, and now, the smell of those foods makes my saliva bubbly! grrrrr......

And so, to sum up every smell that passes by my oh-so-button nose,
here's the very outcome................................


Tadaaaaaaaaaaaaahhhhh!

Gone crazy with the colors.
argh! [goof!goof!]


♥ Ahnne ♥